Ogrody japońskie na świecie maj bardzo długą historię. Początkowo kojarzono je z kultami religijnymi buddyzmu i taoizmu. Jednak swoje korzenie mają w Chinach. W pierwotniej wersji tworzone były wokół budynków i instytucji państwowych, jako rodzaj ozdoby. Podstawową zasadą jak była wykorzystywana podczas ich urządzania to feng – shui. Ogrody te były przeważnie oglądane z wnętrza budynku albo z łodzi. Na kształt ogrodów wpłynęła filozofia buddyzmu z jej podstawowymi zasadami – prostotą i samoograniczeniem. Dopiero w latach późniejszych, czyli w XIX wieku stały się powszechnym stylem panujących w ogrodach spacerowych. Planowanie ogrodów w stylu japońskim uważane jest za wysoką formę sztuki a ich planowania dla „głów” państwa zajmowali się wybitni artyści w tej dziedzinie. Ogrody japońskie charakteryzuje asymetryczność kompozycji i prostota. Brak jest występowania jaskrawych kolorów oraz wielobarwnych rabat kwiatowych. Są projektowane tak by nie rozpraszać, a wprost przeciwnie – sprzyjać kontemplacji, uspokojeniu oraz stworzyć wrażenie harmonii z naturą. Większość występujących w nich kompozycji jest geometrycznie prosta, przeważają kamienie i żwiry, kamienne lampiony, karłowate drzewa i krzewy oraz miniatury roślin. Całość ogrodu powinna stworzyć miniaturę japońskiego krajobrazu. Każdy element tego ogrodu posiada swoje znaczenie. Staw albo grabiony piasek symbolizuje morze, pagórki kamienie – góry, odpowiednio ułożone żwiry – rzeki. Centralnym miejscem każdego ogrodu japońskiego jest altanka, lub pawilon do picia herbaty. Jest to podstawowa funkcja ogrodu japońskiego. W takim ogrodzie najczęściej spotykanymi roślinami są klony palmowe, wiśnie, sosny, bambusy, mchy, paprocie, azalie japońskie, magnolie, rododendrony, peonie. W dawniejszych czasach niektórym roślinom przypisywano znaczenie symboliczne. Najczęściej symbol poskręcanej sosny oznaczał osobę doświadczoną, która pomyślnie przeszła przez życie. Innymi razy sosnę, bambus i śliwkę uznawano, jako przyjaciółki zimy gdyż w trakcie całego roku są zimozielone, bądź swoje kwitnienie, jak w przypadku śliwy, rozpoczynają w trakcie prószenia śniegu. Ogród japoński jest uznawany za najpiękniejszy w okresie wiosennym, gdyż wtedy kwitnienie swoje rozpoczynają wiśnia. Projektanci, którzy projektują ogrody japońskie w różnych miejscach kuli ziemskiej muszą zadbać o harmonię i uporządkowanie. Z istniejącymi budowlami ogrodowymi muszą stworzyć harmonijną całość. Dom japoński ma lekką konstrukcję i drzwi szeroko otwarte na otaczający go ogród. Współcześnie istnieją dwie odmiany ogrodów japońskich. Pierwsza to górzysta, w którym znajduje się sztuczne wzniesienie i staw lub strumień. Jest to charakterystyczny ogród zimozielony. Aby w takim ogrodzie stworzyć wrażenie przestrzeni projektant musi wprowadzić efekt pozoru przybliżających się gór, zza których wyłania się roślinność. Druga odmiana to ogród płaski, którego podstawowym elementem są żwirowe alejki i ścieżki. Dróżki te prowadzą do najważniejszego elementu ogrodu – pawilonu picia herbaty. Wzdłuż tych ścieżek mogą być ulokowane wspomniane lampiony i latarnie. Wszystkie rośliny oraz elementy muszą być zgodne ze sztuką feng – shui. Migracje i odwiedziny ludzi do różnych zakątków ziemi spowodowało powstawanie takich ogrodów nie tylko w Azji. Taka fascynacja wschodem została odwzajemniona i obecnie w Japonii również wykorzystywane są inne style projektowania ogrodów, zaczerpnięte z architektury zachodu. Podobnie wygląda ta sytuacja w Europie.